Komitet Wyborczy "Przyszła Polska"

Kandydat na Prezydenta RP: prof. Włodzimierz Korab-Karpowicz

Włodzimierz Korab-Karpowicz, kandydat na Prezydenta RP

Włodzimierz Julian Korab-Karpowicz, filozof polityki, politolog, dyplomata, doktor Uniwersytetu Oksfordzkiego, doktor habilitowany Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, były wiceprezydent Miasta Gdańska i ekspert Komisji Europejskiej, autor wielu prac naukowych i książek, wykładowca na wielu uczelniach zagranicznych, profesor Uczelni Łazarskiego w Warszawie.

„Polska silna, zamożna i prawdziwie wolna!”



Dalsze informacje: Biografia na stronie Wikipedia


ŻYCIORYS Włodzimierz Julian Korab-Karpowicz

Przywódcy nowoczesnych państw powinni być ludźmi wszechstronnie wykształconymi, z bogatym doświadczeniem życiowym i wieloma umiejętnościami. Oprócz inteligencji i wysokich walorów umysłowych i moralnych, dodatkowym wymogiem dla pełniących władzę jest poczucie tradycji i związku z narodem oraz działanie na rzecz wspólnego dobra.

Pochodzę z rodziny, która przez stulecia służyła Polsce. Do moich przodków należy rotmistrz husarii Jan Karpowicz herbu Korab, nagrodzony przez króla Jana III Sobieskiego za Bitwę pod Wiedniem. Mój dziad, Jan Korab-Karpowicz, ukończył studia prawnicze w Petersburgu w 1914 roku. Po służbie w armii rosyjskiej, a potem polskiej i po powrocie do Polski, był znanym sędzią w przedwojennym Białymstoku oraz prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Oficer w kampanii wrześniowej, był internowany na Łotwie, a następnie był więźniem sowieckich obozów jenieckich w Kozielsku, Griazdowcu i Ostaszowie. Należał do nielicznych, którzy przeżyli te obozy. Wyszedł z ZSSR wraz z Armią Andersa. Kiedy powrócił do Polski po wojnie, nie mógł już kontynuować swojego zawodu. Z uwagi na spotykające go po wojnie szykany, ojciec Zbigniew, studiujący wówczas na Politechnice Warszawskiej, skrócił szlachecko brzmiące nazwisko „Korab-Karpowicz” do formy „Karpowicz”, które w roku 1990 przywróciłem do oryginalnej formy. Moja matka, Danuta z Millerów herbu Pomian, była córką Lucjana Millera, inżyniera chemika i oficera w stopniu kapitana, pracownika służby intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz wykładowcy na przedwojennej Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Wuj Wiesław Miller był członkiem Kedywu i zginął w Powstaniu Warszawskim. Ojcem chrzestnym mojej mamy był wiceadmirał Jerzy Świrski, dowódca Marynarki Wojennej II RP. Podane powyżej fakty są potwierdzone licznymi dokumentami znajdującymi się u nas w domu.

Wychowałem się i uczęszczałem do szkół w Gdańsku i Sopocie. W 1977 roku ukończyłem Wydział Elektroniki Politechniki Gdańskiej, a następnie pracowałem jako inżynier elektronik na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i studiowałem filozofię jako drugi fakultet. Na skutek stanu wojennego i przymusowej emigracji, kontynuowałem studia magisterskie z filozofii na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie. Po ich ukończeniu, zostałem przyjęty na studia doktoranckie na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jestem doktorem filozofii Uniwersytetu Oksfordzkiego. Stopień doktora habilitowanego otrzymałem na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Na moją wiedzę i umiejętności życiowe składa się wiele doświadczeń. Już jako student Politechniki Gdańskiej byłem bardzo aktywny. Organizowałam duże rajdy studenckie, na których niejednokrotnie dochodziło do zrywania litery „S” (Socjalistyczny) z plakietek „SZSP”. Na KULu byłem dwa razy dyrektorem znanego w latach siedemdziesiątych festiwalu kulturalnego „Kullages”. Potem (jeszcze przed Solidarnością) założyłem Samorząd Studencki i w październiku 1980 zostałem wybrany Wiceprzewodniczącym NZS KUL.

Stan Wojenny zastał mnie w czasie wyjazdu do Monachium. Odtąd zaczęła się moja odyseja za granicą. Studiowałem i pracowałem w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Jednocześnie jeździłem po Ameryce z wykładami wspierającymi Solidarność w kraju. Byłem członkiem Towarzystwa Przyjaciół Solidarności w Vancouver. Kontynuowałem studia magisterskie na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, a następnie studia doktoranckie na Uniwersytecie Oksfordzkim.

W roku 1991 wróciłem do kraju. Pełniłem funkcję Wiceprezydenta Miasta Gdańsk, założyłem dwie placówki oświatowe, w tym Sopocką Szkołę Języka Polskiego dla cudzoziemców oraz zawarłem związek małżeński z moją obecną żoną Katarzyną. Mamy trójkę dzieci. W latach 1998-2000 pracowałem w MSZ. W okresie mojej pracy jako I Sekretarz Ambasady RP w Oslo ukończyłem pracę doktorską.

Wkrótce po uzyskaniu doktoratu na Oksfordzie rozpocząłem pracę dydaktyczną na zagranicznych uczelniach. Dało mi to możliwość poznania wielu krajów świata. Wykładałem w Turcji, Czechach, Libanie, Korei Południowej, Chinach, Stanach Zjednoczonych i ostatnio w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Znam bardzo dobrze język angielski oraz potrafię prowadzić skutecznie konwersacje w języku niemieckim i rosyjskim. Moje główne zainteresowania badawcze to filozofia polityki i polityka międzynarodowa. Wyniki mojej pracy naukowej przedstawiłem w wielu artykułach i pięciu książkach. Książka którą szczególnie polecam, to: W. Julian Korab-Karpowicz, Tractatus Politico-Philosophicus: Traktat polityczno-filozoficzny, Wydawnictwo Marek Derewiecki, 2015. Przedstawiam w niej wizję dobrego państwa i szczęśliwego społeczeństwa.

Wszystkie dokonania zawdzięczam uporowi i własnej pracy. Nigdy nie byłem stypendystą rządowym. Do moich umiejętności zaliczyć można nie tylko te związane z zawodami inżyniera, dyplomaty oraz profesora wyższej uczelni. Byłem też doradcą w firmach prywatnych oraz poznałem mechanizmy działania biznesu. Uczestniczyłem w spotkaniach wysokiej rangi polityków i dyplomatów na tematy międzynarodowe oraz oceniałem unijne projekty badawcze jako ekspert Komisji Europejskiej.

Włodzimierz J. Korab-Karpowicz

Kontakt email: komitet.wyborczy(a)przyszlapolska.pl

Powrót do strony głównej